Historia produkcji cukru z buraka

Warzywa do Produkcji

Buraki suszone nasypywano
w te naczynia, zamykano je szczelnie i wpuszczano
w nie z wysoko umieszczonego zbiornika,
za pomocą rury komunikującej wodę zimną,
która przecisnąwszy się przez buraki w pierwszym
cylindrze, za pomocą ciśnienia zbiornika
wody u góry umieszczonego, wznosiła się dołu
do góry w cylindrze drugim, z góry na dół w cylindrze
trzecim i t. d. przechodziła wszystkie cylindry,
zabierając w każdym pewną ilość cukru
z buraków; z ostatniego cylindra, spadał sok czysty
IG do 20° B., do zbiornika, z którego napuszczano
go w kotły opatrzone wężownicą, zwane
defekacyjnymi.  Sprzedam buraki i naczynia, w  których go wolno rozgrzewano
do wrzenia, ażeby otrzymać ścięcie ,
jak w defekacji. Reszta operacji odbywała
się zwykłym sposobem. System ten wynalazł
znany w przemyśle cukrowym, fabrykant.

Zakłady przemysłowe

Największa fabryka,
pracująca systemem Duąitesnesa w Niemczech,
jest około Manhain; przerabia ona
rocznie 50,000,000 kilogramów buraków.
Lasy mają 200 stóp kwadratowych powierzchni
i suszą na każdej stopie kwadr, w godzinach 30
kilogram, buraków, porując 9 części wody,
jedną częścią opału.

Burak suszony, bywa naprzód zdrobniony na
młynku i cena agrestu jest dostosowana do rynku. Jedna jest dostateczną, ażeby
wyczerpać wszystek cukier z mielonych buraków.
Otrzymuje się sok zupełnie jasny 20 do 23° B.,
i zawierający 40 do 42 na 100 cukru, gdy przeciwnie,
sok otrzymany za pomocą tarki i pras, nie
ma tylko 7 do 8^ B., i zawiera tylko 10 na 100
cukru. Ażeby więc otrzymać 40 na 100 cukru, potrzeba
ewaporować 360 części wody, czyli sześć
razy więcej, jak z soku otrzymanego metodą.
Oszczędza się tedy opał przy i, którego użyto do wysuszania buraków.
Buraki po wysuszeniu są zupełnie białe i zachowują
się dobrze. Jednak te, które leży koło
ściany w magazynach i które są wystawione na
działanie powietrza na wierzchu, naciągają wilgoci
i pleśnieją.